این کمانچه ، ساخته ی دست دوست بزرگوارم آقای مازیار کربلایی است که مشابه با کمانچه ی استاد بهاری ساخته شده است. برای تزیینات این ساز از استخوان، صدف، کهور و نقره استفاده شده است.

نوشته شده در 89/10/29ساعت 17:57 توسط احسان بهروش| |
آیا تا به حال به این فکر کرده اید که چرا دف نوازی اساتیدی مانند بیژن کامکار همواره جذاب است؟ چرا نواختن ریتم ساده ای مانند حی ا... توسط اینان زیبا و دل نشین به نظر می رسد و در مقابل از شنیدن دف نوازی برخی دیگر بیزاریم؟

شیوه ی صحیح در دست گرفتن دف به قدری اهمیت دارد که در اکثر موارد ، می توان آن را منشاء تفاوت بین اجرای جذاب و کسل کننده توسط نوازندگان حرفه ای دانست. در واقع شکل و شیوه ی در دست گرفتن دف ، اثری مستقیم بر نوازندگی ما دارد. به جرئت می توان گفت که شکل نادرست آن مانع نواختن صحیح ضربات خواهد بود.

در اینجا اشاره ای خواهیم داشت به شیوه ی صحیح در دست گرفتن دف و سپس چند اشکال رایج مربوط به این موضوع را مورد بررسی قرار می دهیم.

به تصویر زیر نگاه کنید. این تصویر شیوه ی صحیح را نشان می دهد. ویژگی های این تصویر بدین شرح اند:

الف)شستی از راستایی که با راستای افق زاویه قائمه می سازد ، اندکی انحراف دارد.

ب) سنگینی دف روی هر دو دست توزیع می شود که بخش بیشتری را دست چپ تحمل می کند.

ج) کف دست راست تقریباً مقابل قلب قرار دارد.

د) صفحه ی فرضی ای که پوست در آن واقع است با راستای بدن موازی نیست. بدین معنی که دف شما در انتهای سمت چپ ( نسبت به خودتان ) جلوتر از سمت راست آن است.

ه) بالای دف اندکی به جلو تمایل دارد. (به مبتدیان توصیه نمی شود)




و اما چند اشکال رایج...! می توانید آنها را انجام دهید تا صحت مطالب را راحت تر درک کنید.

اول اینکه شستی را در راستای عمود بر راستای افق نگیرید. این موجب می شود که تمام سنگینی دف را دست چپ تحمل کند و زودتر خسته شود. همچنین در نواختن ضربات تم و بک دچار مشکل خواهید شد و نهایتاً ضربات به شکلی نه چندان کامل اجرا می شوند. در حقیقت ضربه ی تم در بم ترین ناحیه و ضربه ی بک در زیرترین ناحیه اجرا نخواهد شد.



برخی نوازندگان دف را در موقعیتی بالاتر از حد معمول نگه می دارند. اینان نیز در اجرای تم وبک با مشکل مواجه می شوند. ضربه ی تم به طور کامل روی پوست نمی خوابد و برای اجرای بک ناچارند مچ خود را به پایین خم کنند و یا از اجرای صحیح آن صرف نظر نمایند. ناگفته نماند که خون کمتری هم به دستانشان می رسد.

برخی دیگر نیز دف را جلوی صورتشان می گیرند. در این حالت اصطلاحاً گوش از صدای ساز پر می شود و قدرت تشخیص کیفیت صدا را در میانه ی کار از دست می دهید. به علاوه اجرای بک نیز دچار اشکال می شود.




در انتها به تصاویری که از چند اجرای استاد کامکار انتخاب کرده ام دقت کنید و مطالب فوق را در تصاویر زیر بررسی کنید.

نحوه صحیح دست گرفتن دف

لازم به تذکر است که با توجه به تعدد شیوه های دف نوازی ، ممکن است این مطلب برای همگی آن ها صادق نباشد. لذا این مطلب عمدتاً نوازندگانی را مخاطب قرار می دهد که از شیوه ی نوازندگی استاد کامکار و یا از شیوه های نزدیک به آن پیروی می نمایند. علی ای حال در هر شیوه ای چهارچوب هایی مرتبط با موضوع این مطلب تعریف شده است که توجه به آنها ارتقای قدرت نوازندگی را در پی خواهد داشت
نوشته شده در 89/08/24ساعت 0:29 توسط احسان بهروش| |

همان طور که اشاره کرده اید نرم افزار های متعددی برای آموزش نوازندگی در بازار موجود است.

بی تردید نمی توان اثر استفاده از این نرم افزارها را در روند یادگیری منکر شد. اما نرم افزار ابداً نمی تواند به اندازه ی حضور مدرس مؤثر باشد. در روند یادگیری ، هنرجو با اشکالاتی مواجه خواهد شد که لازم است رفع شود. آیا نرم افزارها قادر به رفع اشکال از هنرجو هستند!؟ لذا به شما توصیه می کنم که برای این منظور از حضور یک مدرس استفاده کنید. این مطلب منحصر به دف نیست و در رابطه با کلیه ی سازها صدق می کند. استفاده از دف طلقی نیز برای یادگیری مانعی ایجاد نمی کند. متأسفانه این روزها به دلیل قیمت پایین تر دف های طلقی و عمر بیشترشان ، کمتر کسی سراغ دف پوستی می رود. 

تقریباً از اکثر فروشگاه های لوازم موسیقی می توانید دف مورد نظر را تهیه کنید.

با این حال اگر در تهران هستید پیشنهاد می کنم که به یکی از فروشگاه های زیر مراجعه کنید تا خریدتان را با قیمت منصفانه ای انجام دهید:

1) آموزشگاه موسیقی اکتاو - ۶۶۵۶۳۹۱۵ - ۶۶۵۶۳۶۱۷ - ۶۶۵۶۳۹۱۷ -خیابان توحید- بالاتر از مترو توحید - نبش فرصت شیرازی - پلاک ۱۸۴ - طبقه ۲ - واحد ۳ 

http://www.oktavmusic.com/

2) موسیقی عارف - 33900739 - 33917784 - میدان بهارستان ـ خیابان جمهوری بعد از خیابان ملت ـ کوچه محمودی

http://www.aref-music.com/

3) موسیقی اورنگ - خیابان بهارستان ، جنب بیمارستان طرفه ، پلاک128

http://orangmusic.com/

نوشته شده در 89/05/29ساعت 13:58 توسط احسان بهروش| |

مسلماً آسیب پذیر ترین بخش تشکیل دهنده ی دف ، پوست آن است. اگر پوست دف دچار پارگی (در حد زیاد) شود ، چاره ای جز تعویض آن و نصب پوست جدید وجود ندارد. اما در بسیاری از موارد که آسیب ، جزئی باشد (مانند یک سوراخ ریز) می توان از روش هایی برای ترمیم آن استفاده کرد.

در روش اول که تقریباً روشی سنتی است ، به تکه ای پوست به عنوان وصله نیاز داریم. اندازه ی پوست در حدی باشد که اطراف پارگی یا سوراخ شدگی را به قدر کافی پوشش دهد (متناسب با وسعت آسیب). تکه ی پوست را داخل آب قرار می دهیم تا حالت سفت خود را از دست بدهد (تقریباً یک یا دو ساعت کافی است). در این مدت مقداری سریش آماده کنید. کمی آب را درون ظرفی کوچک مانند پیاله بریزید. به تدریج سریش را در آن اضافه کنید تا حالت نیمه جامد به خود بگیرد. دف را از طرف پوست روی یک سطح صاف بخوابانید. سریش را به اطراف محل پارگی ، از داخل دف بمالید. تکه پوستی را که در آب قرار داده بودید، به وسیله ی چند تکه کاغذ خشک کنید تا آب ، روی سطح آن نماند. همان طور که مشاهده خواهید کرد ، پوست حالتی نرم به خود گرفته و نمناک است. آن را روی محل آغشته به سریش می چسبانیم تا خشک شود.

چند نکته ی مهم :

اول اینکه خشک نکردن آب اضافی موجود روی سطح پوست باعث می شود پوست دف مرطوب شود و موج بردارد که امری نامطلوب است. دیگر اینکه وصله بزرگتر از محل آغشته به سریش نباشد. چرا که باعث می شود صدای به اصطلاح گِز از دف شنیده شود. نهایتاً اینکه پوست را طوری وصله بزنید که از بیرون کاملاً صاف و کشیده به نظر برسد. برای این کار می توانید قبل از آغشته کردن داخل پوست به سریش ، آن را از بیرون به وسیله ی نوار چسب در حالت صاف و کشیده نگه دارید و پس از اتمام کار و خشک شدن سریش ، آن را جدا کنید.

واما روشی دیگر و به مراتب ساده تر :

به جای سریش و وصله از چسب دوقلو استفاده کنید. مطابق قبل دف را روی سطحی صاف بخوابانید و مرز محل آسیب دیده را از طرف داخل با چسب پوشش دهید. اگر محل آسیب دیده روی لبه ی کمه باشد ، می بایستی این کار را از بیرون انجام دهید تا موجب نشود که پوست و چوب به هم بچسبند. چرا که مانع ارتعاش پوست خواهد شد. نمونه ی این کار را در تصویر زیر مشاهده می کنید.

 

 

 این ترمیم در سال ۸۲ انجام شده و هم اکنون نیز بدون هیچ مشکلی از آن استفاده می کنم.

اگر سؤالي برايتان مطرح بود در نظرات بيان كنيد تا جواب آن را يا به ايميلتان بفرستم و يا اينكه تحت عنوان مطلبي ديگر به آن بپردازم.

نوشته شده در 89/03/28ساعت 22:52 توسط احسان بهروش| |

نحوه برگزاری کلاس های موسیقی در همه جا به این شکل است که:

معمولاً هفته ای یکبار برگزار می شود ولی تایم آن بسته به تشخیص مدرس تعیین می گردد. به نظر من نیم ساعت، زمان مناسبی است که عمومیت هم دارد. نکته ای را یاد آور می شوم! تمرین در فاصله ی بین کلاس ها ، مهمترین  عامل پیشرفت شما خواهد بود. در واقع شما تنها نیم ساعت در کلاس حضور دارید و درس جدید را فرا می گیرید. بعد از آن همه چیز به شما ، کیفیت و کمیت تمرین شما در طول یک هفته بستگی دارد. 

در رابطه با فیزیک بدنی نوازنده باید بگویم که:

هرچند که لازم است مدرس دف نکات لازم را متناسب با فیزیک هنرجو متذکر شود اما برای برای دف نوازی فیزیک بدنی اهمیت بالایی ندارد. در حالت کلی با توجه به تحرک بالای نوازنده دف ، افرادی که اندام متناسبی دارند ، راحت تر از سایرین می توانند این ساز را بنوازند. البته نه به این معنا که افراد لاغر یا چاق از نوازندگی عاجز باشند. در موارد بسیار نوازندگان توانایی را دیده ام که اندام متناسبی نداشته اند.

اینکه صدای دف شما با صدای دف دیگران متفاوت است ، امری طبیعی است.

به قول یکی از دوستانم همان طور که صدای انسان ها با هم متفاوت است ، صدای سازها هم باهم متفاوت است. ممکن است دف شما صدای زیر یا بم داشته باشد و این می تواند پاسخگوی سلیقه های متفاوت باشد. چنین مسأله ای در رابطه با تمامی سازها صادق است.

انتظار نداریم که هنرجویان در ابتدای کار بتوانند دف را به طور مطلوب بنوازند.

نواختن مطلوب دف نیازمند تمرین فراوان است و در گذر زمان بدست می آید. مدتی که تمرین کنید از ساز شما هم صدای واقعی دف شنیده خواهد شد. عموماً دیده می شود که هنرجویان مبتدی از صدای غیر قابل کنترل حلقه ها گله می کنند. باید بگویم که اصلاً دفی که حلقه نداشته باشد دف نیست. چیزی شبیه طبل است. صدای حلقه ها جزء جدایی ناپذیر صدای دف است. ولی تأکید می کنم که لازم است به کنترل شما در بیاید که آن هم با تمرین محقق می شود. نگران نباشید.

نوشته شده در 89/02/18ساعت 0:47 توسط احسان بهروش| |

مدتي پيش دف پوستي ام در حين نواختن پاره شد و دف ديگري تهيه كردم . دف هايي كه در محل خريد موجود بودند ،عمدتاً كيفيت پاييني داشتند. ناگفته نماند كه قيمتشان هم پايين بود. بعد از اينكه همه ي آنها را تست كردم ، نهايتاً يكيشان را كه اشكالات كمتري داشت ، خريدم كه اشكالاتش هم رفع شدني بود.

اگر كسي براي مدت كوتاهي هم به دف نوازي روي آورده باشد ، مطمئناً متوجه پينه هاي روي دستش شده است. اگر اين مسأله شدت داشته باشد ، مي بايستي فكري به حال آن كرد ولي حد پايين آن طبيعي است. معمولاً حالت شديد آن به دليل بد ساخته شدن دف است و دفي كه من خريده ام نيز اين طور است. دو اشكال عمده در اين موارد وجود دارد . يكي در محل شستي و ديگري در طرف مقابلش ، يعني لبه اي كه پوست روي آن كشيده شده. وقتي اين دومحل به خوبي گرد نشده باشند ، تيزي آنها دست شما را آزار خواهد داد.

قبل از اينكه بگويم براي حل اين مشكل چه بايد كرد ، به شما توصيه مي كنم در صورتي كه دفتان چنين مشكلي دارد و توانايي انجام چنين كاري را در خودتان نمي بينيد ، بهتر است دفتان را نابود نكنيد. راه حل ساده تري هم براي شما وجود دارد كه در آخر خواهم گفت.

به تصوير اول نگاه كنيد. با كمي دقت متوجه تيزي موجود در محل شستي خواهيد شد. پس بايد اين تيزي از بين برود. در روبروي آن هم كه زير پوست است، چنين مشكلي وجود دارد. ابتدا از طرف روبروي شستي شروع مي كنيم. با وسيله اي صاف وسخت كه به پوست صدمه نزند ، به آرامي بر پوستي كه روي قسمت تيز كشيده شده ضربه مي زنيم تا تيزي چوب لهيده شود. تأكيد مي كنم كه خيلي احتياط كنيد. كوچكترين اشتباه يعني از بين رفتن دف. بعد از لهيده كردن تيزي چوب متوجه خلاصي پوست خواهيد شد كه با توجه به كم بودن آن، در مراحل بعدي حذفش خواهيم كرد. در دومين تصوير مي توانيد لهيدگي را از تيزي هاي مجاورش تشخيص دهيد.
 




حال مي بايستي پوست را از روي كمه در محل شستي باز كنيم. قبل از آن گل ميخ هاي مربوط به كناره ي شستي را بيرون مي كشيم. سازنده ي دف من ، از تسمه هايي استفاده كرده كه نماي گل ميخ دارند و من هم از اين تسمه ها خوشم نمي آيد و در آخر كار همه ي آنها را با گل ميخ تعويض خواهم كرد. در تصوير زير محدوده اي را كه گل ميخ ندارد، مشاهده مي كنيد.
 


در يك ظرف كمي آب بريزيد. انگشت خود را كمي خيس كنيد و محل انتهايي پوست در شستي را نم دار كنيد . اين كار را به تدريج آنقدر ادامه دهيد تا پوست و چوب از هم جدا شوند.مراقب باشيد كه آب به ساير قسمت ها نرسد.اگر ناخواسته چنين اتفاقي افتاد ، آب را سريعاً خشك كنيد و ادامه ي كار را به ساعتي بعد موكول كنيد. باز كردن پوست بايستي به آرامي و با خونسردي انجام شود. پس براي اين كار عجله نكنيد.

 


به تدريج كه پوست از چوب جدا شد، رطوبت را به زير پوست منتقل كنيد تا باقي قسمتها نيز جدا شود. قابل ذكر است كه وقتي رطوبت جذب پوست مي شود ، آن را نرم مي كند وپس از خشك شدن سفت مي شود . كا ر را تا جايي ادامه مي دهيم كه به محدوده ي خلاصي پوست در محل لهيده شدن لبه ي تيز كمه برسيم.

 


كمي چسب دوقلو آماده كنيد و آن را به نزديكي لبه در زير پوست بماليد. پوست  را بكشيد تا خلاصي ايجاد شده از بين برود. سپس موقتاً پوست را به لبه داخلي دف منگنه كنيد. پس از دقايقي چسب خودش را مي گيرد. بعد از خشک شدن چسب دوقلو دیگر از بابت پوست جلوی دف نگرانی نخواهیم داشت. حال منگنه ها را باز كنيد تا بتوانيم قسمتهاي تيز شستي را به وسيله ي يك كاتر حذف كنيم. بعد از اتمام اين كار به زير پوست سريش يا چسب چوب بماليد و پوست را به حالت اوليه اش برگردانيد تا خشك شود.

 


 
 

لازم است كه نكته اي را يادآور شوم . سطحي از پوست را كه باز مي كنيد زياد نباشد چرا که ديگر نمي توانيد جمعش كنيد. اگر شما هم مانند من از اين تسمه ها خوشتان نمي آيد مي توانيد با گل ميخ تعويضش كنيد.در آخر راه حلي ديگر براي كساني كه انجام توضيحات اخير برايشان مقدور نيست:

مانند دف هاي طلقي از قطعه اي اسفنجي ، چرمي ويا هر چيز مناسب ديگري مي توانيد استفاده كنيد. آن را در اندازه مناسب ببريد و با چسب چوب يا سريش روي دف بچسبانيد. دقيقاً مانند دف هاي طلقي.

...........................................................................................................................................

در آينده در قالب موضوعات ديگري روش هايي براي تعمير دف خواهم گفت. لذا اگر سؤالي برايتان مطرح بود در نظرات بيان كنيد تا جواب آن را يا به ايميلتان بفرستم و يا اينكه تحت عنوان مطلبي ديگر به آن بپردازم.

نوشته شده در 89/02/09ساعت 0:20 توسط احسان بهروش| |

اگر برای اولین بار تصمیم به خرید دف دارید ، بهترین کار ممکن کمک گرفتن از فردی است که تجربه لازم را دارد. این راحت ترین و مطمئن ترین راه برای شماست. اما به دلایل مختلف امکان دارد که شما به چنین فردی دسترسی نداشته باشید.در این صورت لازم است به مواردی که اشاره می کنم توجه داشته باشید. در اینجا سعی کرده ام مطالبی را عنوان کنم که کاملاً کاربردی باشند و از بیان مطالبی که احتمالاً 50 سال قبل در خرید دف اهمیت داشته خودداری کرده ام و شما در صورت نیاز می توانید به مقدمه های کتاب های آموزش دف مراجعه کنید.

به طور عمده دو نوع دف وجود دارد:

1-   دف های با پوست طبیعی

2-   دف های با پوست مصنوعی یا همان دف های طلقی

عموماً دف های پوستی صدای بهتر و قیمت بالاتری در مقایسه با دف های طلقی دارند.اما خرید آن را به هیچ وجه به مبتدیان توصیه نمی کنم. چه بسا دف هایی که به دلیل تجربه پایین در نگهداری ، گرم کردن و نواختن آسیب دیده اند. ولی دف های طلقی به نسبت مقاوم ترند چرا که نیازی به گرم کردن نداشته و محیط بر آنها بی اثر است. البته آنچه گفته شد به معنای بی کیفیت بودن دف های طلقی نیست.

اولین مسئله ای که در خرید دف باید به آن توجه داشت ، این است که شکل آن دایره کامل باشد. بسیاری از دف ها حالتی بیضی مانند دارند. برای تشخیص این مطلب کافی است که دف را از فاصله ای مناسب با دقت نگاه کنید.


 

 در مرحله دوم دف را از کنار مطابق شکل نگاه کنید.گاهی به دلیل کشش پوست روی کمه (قسمت چوبی دف) شاهد انحنای عرضی کمه هستیم که امری نامطلوب است.

 


 

 حال بایستی مسطح بودن دف را در جهتی که روی آن پوست کشیده شده ، کنترل کرد.در موارد بسیارشاهد بوده ایم که توجهی به این موضوع نشده است. برای کنترل کردن می توانید دف را از جهتی که پوست روی آن کشیده شده ، روی یک سطح صاف (مثلاً شیشه مغازه ای که از آن خرید می کنید) قرار دهید. اگر احساس کردید که بین دف و سطح صاف لقی وجود دارد ، بدانید که لبه کمه در جهت پوست مسطح نیست. روش دیگری هم وجود دارد. دف را افقی نگه دارید به طوری که پوست به سمت بالا باشد. حال از کنار و در راستای افق به پوست دف نگاه کنید و سعی کنید راستای نگاهتان را در امتداد سطح افقی پوست قرار دهید. اگر مشکلی وجود داشته باشد به سادگی مشخص خواهد شد. گفتنی است نامسطحی کمتر از 2 میلیمتر قابل چشم پوشی است. (به شکل توجه کنید)

 

ویژگی های یک دف خوب 

 در برخی از دف ها دیده می شود که برجستگی نامطلوبی در لبه در زیر پوست وجود دارد که مبین ساخت ضعیف سازنده است.

 


 

 در بازار دف هایی وجود دارند که به آنها دف های چهل تکه گفته می شود. در واقع کمه آنها از تعداد زیادی قطعات چوبی کوچک تشکیل شده و بسیار زیبا هستند. این دف ها را به هیچ وجه نخرید. صدای نامطلوب و وزن زیاد از ویژگی های این دف هاست.

معمولاً دف های طلقی به دو رنگ سفید و قهوه ای یافت می شوند و طلق استفاده شده در این دف ها همان کاغذ کالک پلاستیکی است که معمولاً برای رسم نقشه های فنی مورد استفاده قرار می گیرد. این طلق ها سطحی مات دارند. اگر طلق دف مورد نظر شما سطحی صیقلی و براق داشت ، از خرید آن صرف نظر کنید. به این جهت که طلق مذکور چیزی شبیه به طلق طبل هایی است که در ایام محرم استفاده می شود و برای دف مناسب نیستند.

دف های طرح دار هم تنها برای دکور یا آویزان کردن روی دیوار مناسبند. اگر می خواهید دف را بنوازید بدانید که عموماً بدون طرحش صدای بهتری دارد.

با امتحان کردن صدای تعدادی از دف هایی که در محل خرید وجود دارند ، دفی را انتخاب کنید که نه صدای خیلی زیر داشته باشد و نه صدای خیلی بم.(البته اگر حرفه ای نیستید)

دف های سنگین نوازنده را در حین نواختن طولانی مدت خسته می کنند. البته همیشه گفته می شود که دف سنگین برای هنرجوی مبتدی مناسب است و قدرت نوازندگی او را بالا می برد. اما پس از مدتی با پیشرفت نوازندگی ، لازم است تا دف سبکتری تهیه شود. اگر قدرت مالیتان اجازه می دهد ، همین کار را انجام دهید. در غیر این صورت دفی تهیه کنید که وزن متوسطی داشته باشد. این وزن متوسط را متناسب با ابعاد کمه چنین می توان در نظر گرفت: ضخامت متوسط کمه در حدود 11 تا ۱۲ میلیمتر و عرض کمه 5 تا 5/5 سانتی متر.

در سطوح حرفه ای ، بسیاری از نوازندگان دف های سبک را برای نوازندگی ترجیح می دهند.اما بر اساس تجربه ام به شما توصیه می کنم وقتی به سطوح حرفه ای رسیدید ، باز هم از دف های با وزن متوسط استفاده کنید. چرا که اجرای برخی ریتم های مشکل با دف های سبک به سختی انجام می گیرد و وزن متوسط دف ، شما را در حفظ تعادل دف و اجرای هر چه بهتر این ریتم ها یاری خواهد کرد. البته ناگفته نماند که اجرای ریتم های آسان تر با دف های بسیار سبک قطعاً خالی از لطف نیست.

اما نهایتاً دف های جدید پژمان حدادی و مسعود حبیبی که مدتی است به بازار آمده و ویژگیشان این است که طلقی هستند و صدایی نزدیک به دف های پوستی دارند. بین این دو ، دف حبیبی مناسب تر به نظر می رسد که قیمتی در حدود 50000 تومان دارد و دف حدادی قیمتی در حدود 100000 تومان. ( البته بستگی دارد که از کدام مغازه قیمت بگیرید ) . دف حدادی همان مشکل چهل تکه بودن را دارد که سنگین است و بیشتر صدایی شبیه همان دف های طلقی معمولی را دارد تا دف پوستی . به نظر می رسد دف حبیبی با توجه به قیمت ، وزن سبک دف و صدای نزدیک تر به صدای دف پوستی ، مناسب تر باشد.

در صورتی که سوالی داشتید در نظر بدهید مطرح کنید.

نوشته شده در 88/09/25ساعت 5:10 توسط احسان بهروش| |
دفی که در تصویر می بینید کوک می شود.

 
 

چند دهه ای بیش نمی گذرد که دف به جمع سازها در موسیقی سنتی ما پیوسته است.در آن دهه ی آغازین ( چنانکه حافظه ی ما و صوت ها و صورت های به جا مانده بیان می دارند ) دف ها با پوست های ضخیم و کمه های بسیار سنگین ساخته می شدند. چنانکه امروز همانند آن ها را در بهارستان های موسیقی نمی یابید. صدای بم و طاقت فرسایی نواختن این ساز ،سازندگان را برآن داشت که در ساخت از کمه های سبک تر و پوست های مرغوب تر بهره برند. در این راستا دف های سپید رنگ نیز ،با طنین ثابت (و نه آن طنین که شایسته است)، با بهایی اندک نوازندگان را به سوی خود کشانید.

چندی پیش به ابداعی دیگر همت گماشته شد. تلاش ها رفت و دفی دیگر ساخته شد ؛ با همان پوست طبیعی اما با امکان کوک شدن. بدین معنی که بتوانید با کشش پوست به نوای مطلوب برسید. آنچه در این ابداع خود می نماید ، آن است که اسباب کوک ،اسباب سنگینی آن نشده و چهره ی ساده ی آن را برهم نزده است.

........................................................................................................................................

قابل ذکر است که دف مذکور ثبت اختراع شده و نمونه مشابه ندارد. باتوجه به این که تاکنون این ابداع به تولید انبوه نرسیده و برای کوک شدن آن شیوه ی ساده ای در نظر گرفته شده است، از بیان جزئیات این اثر در اینجا معذورم.

 

دف کوکی
 

 همانطور که مشاهده می شود ، با استفاده از آچار آلن می توان کوک ساز را مطابق میل نوازنده تنظیم نمود. پیچاندن یکنواخت پیچ ها ، کشش یکنواخت پوست را درتمامی قسمت های آن در پی خواهد داشت که این امر به سادگی امکان پذیر است. گفتنی است دقت کوک در این ابداع قابل توجه است.

 

نوشته شده در 88/03/05ساعت 12:0 توسط احسان بهروش| |